مادر- در دایره احساسات انسانی , هیچ محبتی  بالاتراز محبت مادر نسبت به فرزند خود وجود ندارد . برای او فرقی نمی کند که ما دارای چه شرایط و موقعیتی هستیم و همیشه آغوش محبت او برای پناه و نگهداری ما باز است ...

ما فرزندان کمتر به زیبایی و اهمیت احساسات و محبت مادر خود پی برده و آنرا یک قسم  احساس معمولی فرض کرده و به اندازه ای به ان معتاد می شویم که رقت و لطف آن مورد توجه ما واقع نمی گردد .

مادر – به هنگام مسرت با ما شریک بوده و در غمها و آشفتگیهای ما نیز با ما سهیم می گردد . هر موقع ما را کسالتی عارض می شود , در بهبودی ما نهایت تلاش خود را نموده و دائما جهت اعاده صحت ما مترصد و امیدوار است ...

مادر – حیات و زندگانی او در موفقیت , مسرت و کامیابی ماست , زنده است تا ما زنده باشیم و همه مسرت و حیات او به حلقه وجود ما متصل است ...

مادر – همیشه برای فرزندان خود یک قسم ضربان محبت آمیز غیر تصنعی داشته و در سلسله جامعه بشری همه جا یکسان و متساوی است .

توجه مادر – به قسمی رقیق و دقیق است , که خوبی و لطافت آنرا کمتر می توان احساس نمود .

غمخواری مادر – اشکهای محبت و عطوفت از چشم او نسبت به فرزندانش و همچنین فرزندان نقاط دیگر جاری است.

مادر – با چه چیزی در دنیا می توان او را مبادله نمود ...

مادر دریائیستکه سیل دردهای ما را تا قطره آخر می پذیرد و طغیان نمی کند . قاضی عادلی است که حیله سازی و کینه ورزی طبیعت را همه جا تشخیص داده و همیشه به بی گناهی ما فتوا می دهد . مادر آیینه صافی است که عکس روح ما در آن دیده می شود و از اندک غباری که در خاطر ما باشد مکدر می گردد . طبیبی است که دستش بر جراحات ما مرهم میگذارد و نفسش روح مرده مارا جان می بخشد و برای خود مزدی جز خوشبختی ما تقاضا نمیکند . تنها قدمی که از دوستی و وفا بیرون میگذارد آن است که ما را در این دنیای پر از بلا بیکس گذاشته و خود روزی تن از محنت میرهاند . گویا باز مرغ روحش در اطراف ما سرگردان است .

چه بگویم مادر...

حاج نوید صلواتی