گیسوانت بر سروده هایم افشان است ,

باد دیوانه وار بر شب هایم می وزد ,

جام من با اندوه پر شده ,

و سرتاسر شب دلم گرفته است .

ای فاطمه من , ای جان من !

این عشق را فراموش کن ,

این عشق را پایانی ده ...

در بن بست ها بر درگاهت آویخته ام ,

به دنبال سایه ام صدای پایی می آید ,

ببین مرا که چطور زیر باران آتش گرفته ام ,

و خاکستر های عشق بر سرم فرو می آید

اشک تلخ از دیده فرو می ریزم

دیگر اینجا سرای من نیست

کی این روز پرغوغا به پایان می رسد

به خویش لرزیده و ناله سر می دهم

به شامگاهان ره می سپارم و می روم

 افسوس که هیچ چیز نمی تواند تو را از خاطرم محو کند

حاج نوید صلواتی