تو در داخل محبس و من در حسرت دیدارت ,

تو در خرمن آتش ها و من در ترانه ستمدیدگان ,

روشنایی را در ژرفای تاریکی ها می جوییم ,

تو در حسرت گذشته و من در اندیشه فرداها ,

تو به یک سو , من به یک سو

و رفقایمان به سویی دیگر ,

اگر نباشیم , غمی نیست

چرا که به عصر خود برآشفته ایم .

کوه و در و دشت را پشت سر می  گذارم

زیر آفتاب چون خاک کویر پخته می شوم ,

دیگر دلم هوس سبزی و باران ندارد

دیگر از یارم خبری نمیگیرم

شب شده است و من بر لب دریا

با دلی شکسته همچون فرهاد

دیگر عشقم افسانه ای شده است

در امواج خیال...

 به یاد روزی می افتم که باد خزان ما را همانند برگهای سرگردان فرو ریخت

چنان تنها ماندم , تنها ماندم

درد ,عشق , انتظار ...

ای رهگذر روشنایی !

تو فرشته من را ندیدی؟

حاج نوید صلواتی