همیشه بیم داشتن,همیشه امیدوار بودن,همیشه یاد از خاطرات گذشته کردن,همیشه نالیدن,همیشه هوسی تازه کردن و راضی نبودن,در طلب لذات دروغین آه کشیدن و هرگز سراغ حقیقتی که در دل هر کس است نرفتن , خود را گاه بیشتر و گاه کمتر از ارزش واقعی ارزش دادن , تنها در ساعات رنج و غم , خویشتن را شناختن و ماهیت زندگانی بر باد رفته و بیجا تلف شده را فقط در لب گور دریافتن , اینست مفهوم وجود انسان , یا لا اقل اینست مفهوم وجود من!

با اینهمه من یک افتخار حقیقی در زندگی دارم . این افتخار را دارم که هرگز سراغ پول و شهرت دروغین نرفتم و هیچگاه سر تسلیم جز بر آستان عشق فرود نیاوردم .

همیشه عشق مرا از خود دور کرد و عطش نام نیک بخودم باز آورد , اما عشق و افتخار تاکنون هیچکدام جز غم دل نصیبم نکرده اند .

حاج نوید صلواتی

هنگامی که به مدرسه میرفتم , جوانی دلاور بودم , زیرا تا آن لحظه که خورشید غروب در پس کوهساران فرو میرفت از هیچ چیز باک نداشتم . اما همینکه تاریکی شب کوه ها و مردابها را در زیر خود می گرفت بی اختیار از ترس ارواحی که در افسانه ها و داستانها از آنها سخن میگویند , به خویش میلرزیدم . اگر هم دیده به هم میگذاشتم  , رویایی بیدارم میکرد و بازمانده شهامت و جرات مرا به باد میداد . اما امروز همه چیز در روح من عوض شده . حالا دیگر وقتی جرات خود را از دست میدهم که آفتاب بامدادی را در حال طلوع میبینم .

حالا دیگر آنچه مرا به هراس می افکند و تنم را از سردی وحشت میلرزاند , تاریکی شب نیست , روشنایی روز و غوغای زندگی است .

فقط وقتی که شب میرسد , خود را در زیر نقاب تیره ظلمت پنهان میکنم و آرام میشوم . در تاریکی جرات خویش را در عالم خیال باز می یابم . دریای پهناور و آتش سوزان را بمبارزه میطلبم . شاهین وار در دل ابرهای آسمان به پرواز در می آیم و وحشت و اضطراب را از یاد میبرم , تا وقتی که بار دیگر سپیده بامدادان سر بزند.

آری! اکنون دیگر اگر اثری قابل ماندن از خود باقی گذارم , این اثر زاده تاریکی است . وای از آنوقت که شب تار نیز دست حمایت از سرم بر دارد و مرا با خودم تنها گذارد!

تقدیم به لامارتین فقید با الهام از شعر پرستوهای مهاجر

خزان در رسیده و برگهای زرد فام آهسته آهسته از فراز درختان جداگشته و بر روی چمنزار پراکنده می شوند.

باد سرد و گزنده از دامن خاموش و بی رونق کوهسار برخاسته و در دره کوچک و مهیب نعره زنان دور می شود . پرستوی زیبا به هر طرف سرگردان و با انتهای بالهایش آبهای آرام تالاب ها را متموج می سازد.

پرنده کوچک در روی هیزمها به جستجو مشغول و چوبهای خشک افتاده در جنگل را جمع می کند.

موج دیگر زمزمه نکرده و جنگل خاموش را ملکوتی نمی سازد . دیگر پرندگان خوشخوان در روی شاخه ها نغمه سرایی نمی کنند .

 اکنون , روز نزدیک به اتمام و خورشید به زحمت می درخشد و آهسته آهسته خم شده و انوار پریده رنگ و سرخ فام خود را به زمین نثار می کند.

دیگر گوسفندان زیبا روی تپه ها و چمنهای سرسبز چرا نمی کنند و بره کوچک باز مانده از گله از میان شاخه های خشک گذشته و پشم خود را بر سر خارها می گذارد .

علف ها همگی مرده و مزارع به کلی خشک شده اند.

این چنین یک سال گذشته و همچنین روزهای عمر ما سپری می گردند...

حاج نوید صلواتی

چه سود از شمع فکرت سوختنها                              بدان بزم خرد افروختنها

گزیدن سوزن کلک و نخ و سطر                             هنر را جامه نو دوختنها

فراوان صرف کردن , نقد هستی                              به جایش نقد دارد اندوختنها

به قرصی نان جو محتاج بودن                                و لیکن آبرو نفروختنها

به تلخی بگذراندن روزگاران                                  و لیکن تجربت ناموختنها

چه چاره ! گر خدا کاری نسازد؟                              به غیر از ساختنها , سوختنها

حاج نوید صلواتی