ای زن زیبا که درین نیمروز به کنار چشمه آمده ای ! می دانم که به من بیشتر از شوهرت علاقه مندی و او را دوست نداری . ای زیبای سیمین تن که ساقهایی به سپیدی گلبرگ های یاس داری ! همین امروز  , وقتی که به شهر بر می گردم , خنجری را برای تو خواهم آورد .

خنجری خواهم آورد تا با آن همین امشب شوهرت را به خاطر من بکشی . مترس , کار دشواری نیست . اول او را در آغوش بگیر و بدو ((محبوب من)) خطاب کن . سپس وقتی او را خرسند از احساس زیبای وجودت و غافل یافتی , تیغه شفاف را در قلبش فرو ببر...

آه ! ای زیبایی که شوهرت را دوست نداری , ای زیبایی که ساقهای سیمین داری , وقتی که  دیگر شوهر نداشتی با هم بر اسب ترکمن بادپیمایی خواهیم نشست و از این سرزمین نفرین شده بیرون خواهیم رفت . در راه برایت آنقدر آوازهای عاشقانه خواهم خواند که از دوری راه بی خبر بمانی .

با هم به سرزمینی خواهیم رفت که در آن نعمت فراوان و انسانهای زیبا فراوانند . امشب وقتی که ماه بیرون آید , در کنار  بوته های گل سرخ در انتظار تو خواهم بود ...

...

آه ! ای مرد بدطینت شیطان صفت , ای مرد خائن , از اینجا دور شو و به راه خود رو . بگذار کنار چشمه بنشینم و سبوی خود را پر کنم . بگذار لختی آسوده باشم تا زشتی سخنان تو را از یاد ببرم . 

ای گناهان و ای ویرانی ها از من دور شوید . ای دنیای دون مرا به خود واگذار . ای افکار پریشان  مرا تنها گذارید . ای  زشتیها و ناپاکیها , باغهای گل سرخ را رها کرده و آنها را پژمرده نکنید . و با طوفان خود دریای محبت زندگانی را نا آرام نکنید , که این دریای آرام  به افق خورشید سرخ فام منتهی می شود ...

حاج نوید صلواتی

ای اشک گوشه تنهایی از من چه می خواهی ؟ این اشک روزهای گذشته است که در چشمان من ایستاده است . ای اشک روزگار سابق! تو نیز در نوبت خود محو شو...

افسوس ! در زندگانی غم انگیز من وقتی صورتی دلفریب نورافشانی کرد در مهی غلیظ محو شد.

این غصه که عنان صبر از من ربوده است نمی دانم از چیست  . صبح نزدیک است ...

قایقچی در قایق خود سخت غمگین است , گردابها و صخره ها را نمی بیند و جز به کوه به چیز دیگری نمی نگرد.

قلب من محزون است . ماه رمضان با صفا و طراوت خویش جلوه گری می کند...

چشم می گشاید. پاسی تا طلوع سپیده نمانده . لقمه نانی با خرما در دهانش می گذارد.

آب کبود آرام و بیصدا در گودی روان است ...

طفلی در کلبه ای دیگر ضجه میزند و مادر برای او لالایی می خواند .

لحظاتی به آسمان خیره می شود . آسمان امشب بوی بهشت را به مشامش می رساند . همه چیز زیباتر و همه چیز رویایی تر...

اشکی از گوشه چشمانش روان می شود.

وضو گرفت...

با آبی از نور . نور ماه در سطح آب نمایان شد . چرا امشب ماه سرخ فام است؟ لحظاتی به چهره اهالی منزل نظر کرده و با انها وداع می کند .

چرا امشب همه چیز تغییر کرده و شب نمناک و هوا طوفانیست؟ چرا ماکیان بی قراری می کنند؟

آرام آرام از کوچه های تنگ و باریک کاهگلی به سوی مسجد حرکت می کند  . ماه اوج گرفته و با روشنایی خود کوچه را روشن می کند. پیش پای او سگی زوزه می کشد و خود را به زمین می ساید و می خواهد مانع از  رفتن او بشود. امواج دریاهای دور , ناله کنان کف می کنند و صدایی خوفناک دارد ...

ابرهای سیاه کم کم آسمان را فرا گرفته اند ...

لحظاتی دیگر وارد مسجد می شود ...

درختان بی محابا بر اثر طوفان بر روی زمین می سایند . پسرانش او را همراهی می کنند . ندای اذان می آید...

 دربها به روی او باز شده و به طرف محراب روان می گردد .

طوفان به تدریج زیاد شده و باد هنگامه ای بر پا کرده است .دریای خشمگین هر لحظه کوهی از آب ساخته و به جانبی می اندازد .

وارد محراب می شود و آماده رازو نیاز با معشوق خود ...

 انگار چیزی به جز او نمی بیند . سلام می کند و محو جمال معشوق می شود...

راه کعبه کجاست...

به سجده میرود.

ناگهان موجی شکافته شده و به آسمان میرود. از عمق دریا فریادها به گوش میرسد.

از ابرها ی سیاه  , سیل آسا باران میبارد . همه جا به رنگ خون درآمده است...

به خدای کعبه رستگار شدم ...

روزهای گذشته را به یاد می آورد . پیش از این دنیا برای من مسکنی حزن انگیز و خستگی آور بود ولی حال که به مقابل می نگرم همه چیز زیباتر و دلفریب تر است  .

خرم کسی که این قلب با مهر وی در آمیزد ! سعادتمند کسی که از میان آن دو لعل خوشاب به شنیدن اعتراف عشق قادر باشد!

آه ! اگر آن آدم را می شناختم...

یا علی مرتضی...

 حاج نوید صلواتی

هنگام بازگشت چهره اش را با دو دست پوشانده بود . به او گفتم : ((مترس ! آخر کسی که بوسه ما را ندیده است ؟))

گفت:  چطور کسی ندیده ؟ مگر نمیدانی که بوسه ما را شب  دید و به ماه خبر داد؟

شب دید و به  ماه و ستارگان و سپیده صبح دم گفت . ماه به دریاچه  تافت و راز ما را با آن در میان نهاد . دریاچه نیز سر در گوش پاروی کرجی بان گذاشت و او را از این سر آگاه کرد ...

پارو راز را به قایق و قایق به ماهیگیر خبر داد..

  باز اگر این سر پیش ماهیگیر مانده بود

جای بیم نبود , اما ماهیگیر نیز آنرا با زنی در میان نهاد .

ماهیگیر این راز را به زنی گفت . فردا مادر من و همه مردم از آن آگاهی خواهند یافت...

حاج نوید صلواتی

ای انسان!

هرگز از ستایش مردمان غره مشو , زیرا بانگ مدح و تحسین کسان زود خاموش می شود . هرگز نیز گوش به گفته احمقان و خنده توده بیشعور مده . همیشه آرام و پایدار و جدی بمان  .

تو پادشاهی , باید چون شاهان در انزوا به سر بری . راه خودت را در پیش گیر و بدانجا که طبع آزاده رهبریت می کند برو . محصول اندیشه ها یی را که عزیز میداری رایگان به کسان بخش و برای این بخشش جوانمردانه , اجر و مزدی مطلب :

اجری مطلب . زیرا پاداش ترا جز خود تو نمی تواند داد . تو خود تنها داور خویش هستی , برای آنکه هیچکس درباره تو از خودت سختگیر تر نیست . ای انسان مشکل پسند! آیا از کارت راضی هستی ؟ آیا دل خویش را خرسند می یابی؟ اگر چنین باشد , چه باک از آنکه مردم با تو دشمنی پیشه کنند و ناسزایت گویند؟ بگذار احمقان بر آستانه معبدی که آتش نبوغ تو در محراب آن شعله می کشد آب دهان افکنند و با سبک سری کودکانه خویش , پایه های این مشعل فروزان را بلرزانند ...

حاج نوید صلواتی