پیرمرد , تو کنار جاده دست فروشی می کنی . باران از سوراخ کلاه پاره پاره و کهنه ات به درون می آید . کله بی مو و بی حفاظت زیر باران زنگار گرفته است . گرما , دشمن جان و سرما دژخیم بی امان توست . تن فرسوده و سالخورده تو زیر روپوش پر وصله ات میلرزد . سقف کلبه حقیرت که از گودال کنار جاده بلند تر نیست  , چراگاه گوسفندان شبانان است . روزها تا دم غروب جان میکنی تا نان سیاهی فراهم آوری که صبح با آن سد جوع کنی و شب را روزه بگیری .

مردم با دیدن تو به سوء ظن قدمها را تندتر می کنند , و وقتی که شامگاهان فرا می رسد به تو چپ چپ می نگرند , زیرا فقر کشنده تو رهگذران را ناراحت می کند . و تو ای برادر افسرده و اندیشناک مانند درختان لرزان  , سالیان عمر را یکی پس از دیگری  , چون برگهای آنها از دست می دهی و چیزی نمی گویی !

اما یادت هست , آن روزها که تو مردانه در سنگر می جنگیدی و از کشوری که برایت مقدس بود دفاع میکردی , ماشینی از راه رسید که مردی در عقب آن خفته بود . ای رهگذر ! در آن ایامی که دیو صفتان خونت را می ریختند , خوراک و پوشاک من و تو را احتکار کرد و ثروت اندوخت . هر قدر کشور به آشفتگی و ویرانی نزدیکتر شد , به خدم و حشم و ثروت او افزوده شد . برای کشتگان ما لاشخوری لازم بود و او آمد . از عرقهای جبین ما دلارها و طلاها , و از آنها کاخهای شهری و ییلاقی  ساخت , و باقی پولها را هم به مرابحه داد . اولین میدان جنگ برای او سود سرشاری بود که از احتکار به دست آورد . میدان دیگر ارزش و احترامی بود که به واسطه رانتها به دست آورد . میدان سوم برای او کاخی ساخت , و میدان چهارمین این کاخ را از مبل و پیشخدمت و اثاثیه گرانبها پر کرد . شکستهای ما برای او از همه گرانبهاتر بود , زیرا میلیونها به حسابهایش اضافه شد .

و حال ای پیرمرد ! میان شما دو نفر ,  این تویی که منفوری و این اوست که مورد ستایش است . تو , پیرمرد بی سراپا و طفیلی بیش نیستی و او آقایی بزرگوار و شرافتمند که به همه جا رسیده است . چرا معطلی ؟ بلند شو , و به او سلام بده ...

حاج نوید صلواتی

مردم را با رنگی که باید دارا باشند , رنگ آمیزی کرده و با رنگی که دارا هستند نظاره نکنید . همیشه آنهایی را که محزون هستند را مسرور کرده و راه راست را به آنها نشان بدهید . وسیله تشویق و تقویت روحی آنها باشید و به آنها درس خوبی و عظمت کائنات و موجودات را بیاموزید .

به آنها یاد بدهید که افکار عالی را پیروی کرده و کارهای اساسی را تعقیب و حیات موزون را تهیه , و خود را سرمشق دیگران قرار دهند .

زیاد به جزئیات امور دقیق نشوید , زیرا حیات به خودی خود غالبا ناراحت کننده و غیر قابل دوام است , به این علت که در دنیا شر و بدی موجود است . همیشه با نظر بدبینی نگاه نکنید , بلکه همیشه خوبی و قشنگی حیات را مجسم و موجودات و عواطف قشنگ را رنگ آمیزی نمایید . عواطفی که قابل ذکر و تعقیب است از قبیل محبوبیت , محبت , سعادت , دوستی , مسرت و قناعت . طبیعت موجود عجیبی است , و خیلی مایه تاسف است که نوع انسان به قسمی که باید و شاید از خصوصیات طبیعت استفاده نمی برد . چه تعجب و تحیری به ما دست می دهد موقعی که به موجودات طبیعت نگاه می کنیم , مثلا زمانی که به دریا نگاه میکنیم و متوجه عظمت و زیبایی آن می شویم . تا چه اندازه بزرگ و باشکوه است هنگامی که ساکت و آرام بوده , و تا چه حد موجب تعجب و وحشت می گردد وقتی که منقلب و جوشان گردیده و تشکیل امواج عظیم خود را می دهد . طبیعت را با همان وصفی که دارد نظر کنید .

هیچگاه به حقیقت اصلی مردم نگاه نکنید , بلکه به آن قسم که باید باشد نظر نمایید . اگر طبیعت مردم هم به همان قسم که دریا می باشد بود , چه دنیای عجیب و قابل دوامی داشتیم , دیگر جنگ و نزاع و پستی وغم و بدبختی وجود نداشت. ولی دیری نخواهد پایید که تغییراتی در جریان امور دنیا ایجاد خواهد گردید . دنیا زیباتر و مردم بهتر خواهند بود . حرص و آز از بین رفته و محبت و فداکاری جای آنها را خواهد گرفت .

قرن طلایی در پیش و نزدیک است . گرچه خیلی طول می کشد , ولی نزدیک به وصول آن هستیم .

 ابناء بشر را به همان رنگی که باید دارا باشند رنگ آمیزی کنید , به این طریق شما صفت مردانگی را در نوع بشر بیدار نموده , حیات آنها را تجدید و بیرق خدمت و محبت را بر فراز قلب آنها به اهتزاز در آورده اید .

روح خوش بینی را زنده نگاه دارید . هیچگاه ایمان , حقیقت و عدالت را از دست ندهید , بلکه با قناعت کامل به جلو پیشروی کنید .

حاج نوید صلواتی

روزی به فرشته گفتم : از من مگریز . ببین چگونه سرنوشت ما را از هم جدا کرده . من می مانم , اما تو به هر سو بخواهی بال و پر میگشایی و میروی . با این همه ما دل در بند مهر یکدیگر داریم و دور از مردمان در کنار هم زندگی می کنیم .

ولی افسوس ! تو همراه نسیم پرواز میکنی و من همچنان زندانی زمینم . چقدر آرزو داشتم که با تو پرواز کنم  ! اما نه! تو آنقدر دور میروی که مرا یارای همراهیت نیست . تو پیوسته میان آسمانها و کهکشانها در پروازی , اما من تنها سایه خودم را نظاره میکنم .

تو می گریزی و باز میگردی و دوباره آهنگ جایی دیگر میکنی , اما هر سپیده دم مرا میبینی که همچنان بر جای ایستاده و اشک میریزم .

ای فرشته , برای اینکه عشق پایدار ماند , یا تو چون من در زمین ریشه کن , یا به من بال و پری ده تا مانند تو به پرواز درآیم !

حاج نوید صلواتی

نوشته شده براساس تعالیم مانی

 ارواح آفریننده دو تا هستند از زرتشت بپرس تا بفهمی . یکی از این دو روح زندگی است که بالی چون عقاب و دیدگانی چون ستاره دارد . می درخشد , می آفریند , مهر می ورزد , روشن می کند و می سازد . دیگری عنکبوت کوه پیکر ظلمت است .

دو تا هستند , یکی سرود مقدس است و دیگری فریاد خشم . دو تا هستند , مرگ و وجود , ابر و آسمان , پلک  و چشم  , تاریکی و روشنایی , کینه موحش و تیره و جانگزا و محبت

نوسان امواج گاه مساعد و گاه شوم است . گاه حرکت ملایم آن , کشتی را به صورت گهواره ای در می آورد و گاه جزر آن جز شیون مرگ و صدای گریه همراه ندارد . مار کبری به دور درخت انجیر می پیچد , نمرود به جاه و جلال می رسد و از پدری چون مارک اورل پسری چون کمدی به وجود می آید.

گاه اقیانوس لبخند میزند و گرداب و ستاره دست به دست هم می دهند تا قایق بادبانی کوچکی را نجات بخشند . جنگل نغمه سرائی می کند و مرغکان در آشیانه ها بال می گشایند . پرندگان از جویباران اب می نوشند و گلها را شادمان می کنند . مادر , مست جذبه و غرور , کام کودکی را که دهان بر سینه اش نهاده است از شیره جان خود می آکند . آدمی به شکل خدایی در می آید که جامه خرد بر تن کرده باشد . همه چیز لطف بیشترو نیروی بیشتر و صفای بیشتر پیدا می کند .

گاه نیز به عکس همه چیز در دریای زشتی و بدی غرقه و نابود می شود . و این بسته بدان است که تصادف , پادشاه این جدال سهمگین , جانب اهریمن یا اورمزد را بگیرد , و از دو کفه ترازوی عظیم جهان در دل عالم کبود بی پایان یکی را بر دیگری بچرباند .

اهریمن تاریک چشم  , در انتظار آنست که اورمزد به خواب رود , زیرا فقط آن روز وی خواهد توانست در برابر چشم پریشانی و شر , آسمان پهناور را در بازوان سیاه خود بگیرد , دست در حدقه ها کند و پرده ها را بدرد , و از دل جمجمه عظیم آسمان , ستارگان را بیرون کشد . آنروز اورمزد در خواب از وحشت به خود خواهد لرزید , و جهان پهناور بی پایان , همچون گاوی که کشاورزی در کشتزارهای تاریک تنهایش گذاشته باشد و بی تابانه نعره زند , روز دیگر بیدار خواهد شد و خویشتن را نابینا خواهد یافت , و در فراخنای موحشی که زیر مهی تیره پنهان شده ,  اختر خاموش , سراغ دنیای از میان رفته را خواهد گرفت .

در زیر پای من , جهان بی کران همچنان تجلی گاه معمای پنهان آفرینش بود , و بر آن جابه جا نقطه هایی روشن , چون در آیینه ای می درخشید ...

حاج نوید صلواتی