اگر امید در دنیا وجود نداشت , حیات انسان پوچ و بی معنی بود . گاهی اتفاق می افتد که ما در دوران حیات خود زمین خورده , از زندگی سیر و از مبارزه در میدان زندگانی مایوس می شویم . ولی در همان موقع که همه چیز بر خلاف آمال و انتظار ما جریان دارد ,  فرشته امید دست خود را برای کمک به ما دراز می کند , در یک دقیقه تغییر حالت می دهیم – خورشید حیات اشعه تابناک خود را بر روی ما افکنده و چشم ما را از نور خود خیره می کند – به قسمی که به کلی موجود دیگری شده و به امید و آمال جدیدی مجهز شده و دسته چرخ بخت خود را یکبار دیگر گردش می دهیم .

امید خواهر مسرت است , زیرا وقتی که ما امیدوار هستیم , مسرور نیز هستیم و موقعی که آینده خود را در نظر گرفته و از خود بدانیم , مشعوف می شویم و آیا امید همان برق رنگین کمان درخشان حیات نیست؟

امید در هر موقع و همیشه نزدیک ماست . ممکن است که ما آنرا در معاشرت مسرت آور یک نفر رفیق به دست آورده و یا اینکه در اعماق صفحه ای کتاب , و یا در گوشه آسمانی آفتابی مشاهده کنیم و یا در قوای محرکه ای که در اعماق ما سکونت دارد , کشف و به آمال و آرزوهای خود نایل شویم . ما غالبا علت مشاجره و جدال خود را هنگامیکه حیات بر خلاف رضای ما جریان دارد را نمی دانیم , ولی در عین حال احساس می کنیم که استقامت ما برای رسیدن به کامیابی بایستی ادامه داشته باشد و ضمنا درک می کنیم که یک روزی و در یک زمانی نتیجه سعی و مجاهدت خود را خواهیم یافت .

کسی که دست از دامن امید برداشته , خود را به نیستی رسانده است . او اتصال خود را از حیات قطع , و آنچه را که باعث خوشبختی و شادکامی زندگی و آرزوها و آمالی که موجب تلطیف و آلایش روحیه نوع بشر است را ترک گفته است ...

کسی که در برابر سختیها و مصایب وارده امیدوار است , فردی است که می تواند موفق به انجام خدمات بزرگ شود و معدود انسانهایی از سختیها و مشقات اشخاصی که در دنیا موفقیت کسب کرده اند اطلاع داشته و بر سختیها و مرارتهایی که متحمل شده اند واقف هستند . ولی باید اقرار کنیم , موفقیت آنها در پرتو امیدشان  بوده است .

شخص مسرور کسی است که می تواند امیدوار بوده , و از عواملی که اطراف او را احاطه نموده , استفاده مطلوب را بنماید , و فقط در امید است که ما خوشی و شادکامی را درک می نماییم.

انتظار کلید مسرت است ,

حیات به خودی خود قابل زیست نیست ,

ولی امید است که آنرا قابل دوام می کند...

حاج نوید صلواتی   

سلام به عزیزانم

بعضی از دوستان از من خواسته بودند در مورد لیلا بنویسم . پس به خود لازم دانسته که آنرا تحریر کرده و در وبلاگ بیاورم. این یک روایت شخصی است و از دوستان تقاضا دارم که مانند یک داستان به آن نگاه کنند .

لیلا دختر ایرانی

 زمانی که آدم ابوالبشر از خاک آفریده شد , پیش از خلق حوا زنی دیگر برای آدم خلق شد به نام لیلاکه فقط در کتاب تلمود تورات ذکر آن آمده است . نام وی چنان که تلمود می گوید لیلیت بود , و پیش از آنکه حوا از دنده آدم خلق شود او مانند آدم از مشتی خاک قرمز خلق شد . و چون به خلاف حوا از گوشت و پوست آدم پدید نیامده بود , آن علاقه و دلبستگی حوا را به آدم پیدا نکرد و به سادگی از وی جدا شد .

هنگامی که از آدم دوری گرفت و به راه خود رفت , آدم هنوز مرتکب گناه نشده بود و لیلیت نیز بی آنکه گناه را شناخته باشد زندگانی تازه خود را دور از آدم آغاز کرد .

سرزمینی که او بدان رفت , منطقه خوش آب و هوایی بود که بعدها ایرانیان در آن سکونت گزیدند و آنرا ایران نام نهادند .

بدین ترتیب او در گناه حوا و آدم شرکت نجست و در نتیجه از نفرینی که خداوند به نسل حوا فرستاد در امان ماند و روحش به تیرگی مرگ و بیماری و خطا آلوده نگشت , چون گناهی نکرده بود , برای رستگاری روح خود و آلایش آن نیازی به  توبه نداشت , و اصولا امکان گناه کردن نداشت تا امکان پرهیزگاری داشته باشد . خداوند او را از گناه و ثواب هر دو برکنار داشت , زیرا وی را مشمول نفرین خود به نسل حوا نکرده بود . هر چه او می کرد , نه بد بود نه خوب . دختران او نیز همه چون او عمر جاودان دارند و مانند وی از عواقب  رفتار و پندار خود مبرا هستند , زیرا در مقابل خداوند مسؤولیتی ندارند که چیزی به دست آورند یا از دست بدهند . این دختران در انجام هر کاری که بخواهند مختارند بی آنکه حقیقتا برای گناه و ثواب مفهومی قایل باشند یا متوجه گردند که نظیررفتار ایشان برای فرزندان حوا گناهی است که گاه بخشوده شدن آن ممکن نیست .

چند سال پیش به صورت کاملا اتفاقی دختری را دیدم  . اگر بخواهم برای شما شرح بدهم که او چه شکل داشت و نخستین اثری که دیدارش در من کرد چه بود , قطعا موفق نخواهم شد . فقط در یک کلام می توانم تمام احساسات خود را بدین صورت خلاصه کنم که او موجودی غیر عادی بود . خودم میدانم که این تعریف چقدر ناقص و نارساست . ولی هر چه فکر میکنم کلمه دیگری را پیدا نمی کنم که جایگزین آن کنم . غیر عادی مثل یک پری هزارویکشب , مثل یک جادوگر زیبا , مثل خواب و خیال , سراپای او بیننده را مثل جادو شدگان از عالم هوش و هواس بدر میبرد . بلافاصله به یاد مطلبی که چندی قبل از آناتول فرانس خوانده بودم افتادم .چه رویایی! چشمان زیبای سیاهش که در آن گاه به گاه برقی مرموز و عجیب و فتنه انگیز می درخشید و ترکیب لبها بوضعی خاص فرو رفته و صورتی معما آمیز بدو بخشیده بود . پوستی گندم گون و اندامی چنان موزون و متناسب که می پنداشتی مجسمه زهره را می بینی . و من در نخستین نظری که به وی افکندم و جاذبه عجیب و مقاومت ناپذیرش را احساس کردم , سراپا مسحور نگاه گرم و پرنوازش او شدم و فورا این حس در من پدید آمد که این زن با تمام زنان اختلاف دارد . از او بوی عطری بسیار عجیب و خوش بو که نظیرش هرگز به مشامم نرسیده بود و یقین بود که از جایی غریب از مشرق زمین آمده بود , فضا را آکنده بود . یقینا لیلا به پریشانی من پی برده بود ولی در نگاهش ذره ای احساس وجود نداشت ...

فردای آن روز خیلی سریع به سرایش آمدم ولی دیگر او را ندیدم و فقط تنها چیزی که از او باقی مانده بود مقداری خاک قرمز و لوحی بود به خط فارسی باستان که روی آن نوشته شده بود:

خداوندا! به من وعده مرگ ده تا شادی زندگی را احساس کنم . مرا از نعمت پشیمانی برخوردار کن تا لذت گناه را دریابم . به من طعم رنج را بچشان تا قدر خوشی را بفهمم .

خداوندا! من از این عمر جاودان به تنگ آمده ام . اگر به من نظر مرحمت داری مرا نیز به صورت دختران حوا در  آور ...

حاج نوید صلوتی

زیبای من ! دیگر این ترانه های کردی را برای من مخوان , زیرا تلخی آن مرا به یاد سرزمینی دیگر و روزگاری دیگر می اندازد .

به یاد آن شبی می اندازد که ماه میتابید و دشت خاموش بود , و من عاشقانه به چهره دخترکی زیبا و پریچهره که از سرزمینی دور دست آمده بود می نگریستم .

خانم ! من شما را دوست داشتم . شاید هنوز هم آتش عشق شما در کانون دلم خاموش نشده باشد . اما از این راز نهان چیزی به شما نمی گویم , زیرا نمی خواهم با یاد عشق خویش شما را ناراحت کنم .

آنروز که دل به عشق شما دادم , می دانستم که تسلیم عشقی خاموش و بی امید شده ام . از آن زمان تا کنون هرگز چیزی در این باره به شما نگفته ام , اما در دلم که گاه از آزرم و گاه از رشک و حسد می تپید , پیوسته رنج برده و شکنجه کشیدم .

نمی خواهم بگویم عشق من چقدر عمیق و صمیمانه بود . فقط آرزو می کنم که خداوند , با لطف فراوان خود , عشقی دیگر نظیر عشق سوزان من به شما ارمغان دهد .

حاج نوید صلواتی    

از اشعار ویکتور هوگو

می دانست که پایان عمرش فرا رسیده است . همیشه متفکر بود و به هیچکس ملامتی نمیکرد . هنگامی که راه میرفت , از همه سو بدو سلام می گفتند و او همه را به مهربانی پاسخ می داد . با اینکه حتی بیست موی سپید در محاسن سیاهش دیده نمی شد , هر روز اثر خستگی بیشتری در او محسوس بود . گاهی بدیدار شتری که آب می خورد بر جای می ایستاد , زیرا به یاد روزگاری می افتاد که شترهای عمش را به چرا میبرد .

همیشه مشغول نیایش بدرگاه پروردگار بود . بسیار کم غذا می خورد و غالبا برای رفع گرسنگی سنگی بر روی شکم میبست . با دست خویش شیر گوسفندهایش را میدوشید و هنگامی که لباسش فرسوده می شد , خودش روی زمین مینشست و آنرا وصله میزد . هر چند دیگر جوان نبود و روزه داری از نیروی او میکاست , در همه روزهای  رمضان مدتی طولانی تر از دیگران روزه دار بود .

شصت وسه سال داشت که ناگهان تبی بر وجودش راه یافت . قرآن را که خود از جانب خدا آورده بود , سراسر بازخواند . آنگاه پرچم اسلام را بدست علی داد و بدو گفت : این آخرین بامداد زندگی من است . بدان که خدایی جز خدای واحد نیست . در راه او جهاد کن .

آرام بود , اما نگاهش , نگاه عقاب بلند پروازی بود که مجبور به ترک آسمان شده باشد . آنروز مثل همیشه , در ساعت نماز به مسجد آمد . به علی تکیه کرده بود ومومنین بدنبالش روان بودند . پیشاپیش ایشان همه جا پرچم مقدس در اهتزاز بود . هنگامیکه به مسجد رسیدند , با رنگ پریده روی به مردم کرد و گفت :

«هان ای مردم! همچنانکه روز روشن خواه ناخواه به پایان میرسد , دوران عمر انسان نیز سرانجامی است . ما همه خاک ناچیزی بیش نیستیم . تنها خداست که بزرگ و جاودان است . ای مردم ! اگر خدا اراده نمیکرد , من آدم کور و جاهلی بیش نبودم .»

کسی بدو گفت : ای رسول خدا ! جهانیان هنگامیکه دعوت ترا در راه حق شنیدند , به کلامت ایمان آوردند . روزی که تو پای به هستی نهادی , ستاره ای در آسمان ظاهر شد , و هر سه برج طاق کسری فرو ریخت .

اما او دنباله سخن گرفت و گفت : با اینهمه ساعت آخرین من فرا رسیده . اکنون فرشتگان آسمان درباره من مشغول شورند . گوش کنید : اگر من از یکی از شما به بدی سخن گفته باشم , هم اکنون وی از جای برخیزد و پیش از آنکه از این جهان بروم , به من دشنام گوید و مرا بیازارد. اگر کسی را زده ام , مقابله به مثل کند . آنگاه چوبی را که در دست داشت به سوی حاضرین دراز کرد . اما پیرزنی که بر روی سکویی نشسته بود و پشم گوسفندی میرشت , فریاد زد : ای رسول خدا! خداوند با تو باد !

بار دیگر وی گفت : ای مردم ! به خدا ایمان داشته باشید و در مقابل او سر تعظیم فرود آورید . میهمان نواز , پارسا و دادگستر باشید .

آنگاه لختی خاموش شد و به فکر فرو رفت , سپس راه خود را با گامهای آهسته در پیش گرفت  و گفت :

ای زندگان ! بار دیگر به همه شما می گویم که هنگام رحلت من از این عالم فرا رسیده , پس شتاب کنید , تا در آن لحظه که پیک اجل به بالین من در آید , هر گناهی را که کرده ام به من تذکر داده باشید , و هر کسی که بدو بدی کرده باشم بصورت من خدو انداخته باشد .

مردم خاموش و افسرده , از گذرگاه او کنار میرفتند . وی از آب چاه ابوالفدا صورت خود را بشست . مردی از او سه درهم مطالبه کرد و وی بی درنگ پراخت . گفت : « تصفیه حساب اینجا بهتر است تا در میان گور .»

مردم با نگاهی  پر از مهر , مثل نگاه کبوتر , بدین مرد پرجلال که دیری تکیه گاه آنها بود می نگریستند . هنگامی که وی به خانه خود بازگشت , بسیاری بیرون خانه ماندند و سراسر شب را بی آنکه دیده بر هم گذارند روی تخته سنگی گذراندند . بامداد فردا , هنگامی که سپیده دم رسید , فرمود : ای ابوبکر! مرا دیگر یارای برخاستن نیست . از جای برخیز و برایم قرآن بخوان – و در آن هنگام که زوجه اش عایشه پشت سرش ایستاده بود , به آیاتی که خوانده میشد گوش فرا میداد . گاه با صدای اهسته آیه را که شروع شده بود تمام میکرد و در این حال سایرین می گریستند .

نزدیک غروب بود که عزرائیل بر در خانه ظاهر شد و اجازه ورود خواست . رسول خدا فرمود : داخل شو ای ملک مقرب یزدانی ...

در این لحظه بود که همه دیدند در نگاه او چون روز ولادتش برقی شگفت درخشید . عزرائیل بدو گفت : ای پیغمبر! خداوند ترا به نزد خویش می خواند – رسول خدا فرمود : دعوت حق را لبیک می گویم . آنگاه لرزشی بر وی حکمفرما شد و نفسی آرام لبهای او را از هم گشود , و محمد جان به جان آفرین تسلیم کرد.

برگردان از متن فرانسه : حاج نوید صلواتی