کیکی به تماشای یکی از ساعتهای بزرگ رفت و با کمال تعجب مشاهده نمود که چرخهای خرد و درشت هر کدام به نوبه خود می چرخند و یکدیگر را حرکت می دهند.

گفت:این از آیین عدالت دور است که رقاص ساعت همیشه بدوران سریع خود مشغول باشد و دقیقه ای از ادای وظیفه آرام نگیرد، و شماها باین آهستگی و تانی حرکت می کنید. اوروز و شب در زحمت است و شما به راحتی و آسایش عادت کرده اید.این چه انصافی است که یکی در هر دقیقه چندین دفعه دور بزند و دیگری دوره خودش را در یک ساعت تمام کند!

چرخها گفتند: جنابعالی ملتفت نیستید.اگر ماها به این ترتیب رفتار نکنیم نتیجه حاصل نمی شود و مقصود از ساختن این اسباب و براه انداختن این آلات که تعیین وقت است از بین می رود.

کیک برآشفت و گفت: شما به تن پروری آموخته شده اید و این عذرهای ناموجه را برای غرض رانی خودتان اختراع کرده اید. این ظلم است،من باید رفع ظلم کنم. اگر انجام این کار محتاج بریختن خون متهم باشد به آن اقدام خواهم نمود!

پس از این حرف، سپندوار از جای برجست و خود را بمیان چرخها انداخت و فریاد کرد:

زنده باد « آنارشیسم »!

گردش ادوات ساعت کیک را فی الفور کشت و قطعه قطعه ساخت.

کیک از این شجاعت فایده ای نبرد و کاری صورت نداد. تمام امورات در محور خود برقرار بود. فقط به خاطر این تهور بیجا پانزده دقیقه نظام ساعت مختل گردید!   

گور به گل سرخ گفت: ای گل عاشقان با قطره های اشکی که هر شب از دیده سحرگاهان بر چهره تو می ریزد چه می کنی؟

گل گفت: ای گور تیره من این اشکها را در درون سایه آرام آرام بصورت عطر و عسل در می آورم و تحویل مردمان می دهم.

گل گفت:حال تو بگو با آنچه پیوسته در کام خود فرو می بری چه می کنی؟

گور گفت:ای گل! من نیز از هر روحی که بمنش می سپارند فرشته ای می سازم وبه آسمانش می